Rudolf Józef „Ruud” Krol, urodzony w Amsterdamie, większość swojej kariery grał w swoim rodzinnym klubie Ajax. Miał zaledwie 20 lat, kiedy po raz pierwszy został powołany do kadry narodowej i pozostał w niej przez kolejne czternaście lat. W Ajaxie był częścią najlepszych drużyn klubowych, jakie kiedykolwiek widział europejski futbol. Na początku lat siedemdziesiątych zdobył trzy Puchary Europy z rzędu, a wielu jego kolegów z Ajaksu, na przykład Johann Cruyff, także kluczowych zawodników Holandii.
Ruud Król był wszechstronnym obrońcą, który mógł grać wszędzie, gdzie było to potrzebne. Był świetnym czytelnikiem gry, co zapewniło mu również sukcesy jako zamiatacz w lidze 1978 World Cup. Cztery lata wcześniej równie dobrze radził sobie na lewym obrońcy. Kiedy ludzie mówią o świetnych drużynach, które nigdy nie zdobyły Pucharu Świata, zawsze wspomina się o holenderskiej drużynie z 1974 roku. Krol grał w każdej minucie we wszystkich siedmiu meczach, a także strzelił gola, po mocnym strzale przeciwko Argentynie w wygranym 4:0 drugiej fazie meczu.
Ruud Król został mianowany kapitanem przez trenera Ernsta Happela na Mistrzostwa Świata w 1978 roku, a Holandia awansowała w kolejnych rundach w dużej mierze dzięki obecności Króla. Zespół cierpiał na brak Cruyffa w roli kreatywnego pomocnika, ale ani Włochy, ani Niemcy Zachodnie nie były w stanie przeszkodzić Holandii w dotarciu do drugiego z rzędu finału Pucharu Świata. Holland i Król, po raz kolejny wszechobecni na boisku, nie byli w stanie powstrzymać Argentyny i Kempesa w dogrywce, gdy gospodarze zwyciężyli 3:1.
Ruud Król przeniósł się do Kanady, aby grać w Vancouver Whitecaps w 1980 roku. W następnym roku wrócił do Europy, aby grać przez cztery sezony w Napoli, a później w Cannes w drugiej lidze francuskiej, gdzie również zakończył karierę. W reprezentacji Holandii wystąpił 83 razy, co stanowi rekord do czasu, gdy Aron Winter pobił go podczas Euro 2000.
